11.11.2011 om 11.11 uur sta ik op het station in Keulen en ik ben een beetje in een cultuurschok. Met een beetje elfjes make-up en een vlechtje in mn haar sta ik tussen de smurfen, kuifjes, obelixen en flamengo's. ik had verwacht dat dit de light versie van het "echte" carnaval in februari zou zijn, maar als dat het geval is wil ik niet weten hoe het er dan aan toe gaat.
Voor de dom staat het namelijk helemaal vol met verklede mensen (met een paar verdwaalde Japanners ertussen). De toegangswegen naar pleinen waar de podia staan met muziek zijn al afgesloten omdat er teveel mensen zijn. Dus we gaan naar de rijnoever om daar te vieren (het maakt ook niet uit waar je bent, overal zijn de staten afgeladen met feestende mensen).
Het fenomeen "mensen kijken" wordt ook naar een hele nieuwe dimensie geheven. Mijn favorieten zijn 2 stinkdieren en een stel kabouters die hun gigantische lul op een kruiwagentje voor zich uit duwen.
En plots, wat hoor ik daar? "So eine Nacht, wie man sie immer bloß im Kino sieht". Ja mensen onze Nederlandse popcultuur volledig bedoezeld, mag ik jullie voorstellen: Olaf Hennig- so eine nacht.
0 reacties:
Een reactie posten